الْخَيْرُ يَا رَبِّ وَ لَا يُوجَدُ إلَّا مِنْ عِنْدِكَ ، وَ مِنْ أَيْنَ لِىَ النِّجَاةُ وَ لَا تُسْتَطَاعُ إلَّا بِكَ ! لَا الَّذِى أَحْسَنَ اسْتَغْنَى عَنْ عَوْنِكَ وَ رَحْمَتِكَ ؛ وَ لَا الَّذِى أَسَاءَ وَ اجْتَرَأَ عَلَيْكَ وَ لَمْ يُرْضِكَ خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِكَ ، يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ !
« اى خداى من ! ادب كردن مرا ، از راه گوشمالى و عقوبتت قرار مده ! و در راه چارهجوئى و آزمايشى كه از من مىكنى ، با من مكر و خدعه منما ! اى پروردگار من ! كجا براى من خير و رحمتى بوجود آيد ، درحالىكه آن خير و رحمت اختصاص به كان و كانون موجود در نزد تو دارد ! و كجا براى من نجات و رستگارى امكانپذير مىباشد ، درحالىكه راه وصول به آن غير مقدور است مگر بوسيلهء تو ! نه آن كس كه نيكى كند ، از عون و كمك و رحمت تو بىنياز مىباشد ؛ و نه آن كس كه بدى نمايد و بر تو جرأت ورزد و تو را از خودش خشنود نسازد ، از ناحيهء قدرت و حيطهء توانائى تو بيرون شده است ! اى پروردگارم ! اى پروردگارم ! اى پروردگارم ! »
و آنقدر « يَا رَبِّ » را تكرار كرد تا نفسش قطع شد ؛ آنگاه عرضه داشت : بِكَ عَرَفْتُكَ تا آخر دعاى رشيق و متين و عالىرتبه و بلندذروهاى كه فقط از نقطهء اقصاى توحيد ، در حرم و خلوتگاه حضرت محبوب ندا مىكند ، و در حرم ذات لَا يَسَعُنِى فِيهِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ نَجوَى و مناجات مىنمايد « 1 » .
هامش
( 1 ) علّامه مجلسى رضوان الله عليه در « بحار الانوار » از طبع كمپانى : ج 20 ، ص 245 تا 250 ؛ و از طبع اسلاميّه : ج 98 ، ص 82 تا ص 93 اين دعا را از كتاب دعاى « إقبال » [ 1 ] با روايت سيّد ابن طاوس با اسنادش به أبى محمّد هارون بن موسى تَلعُكبُرى با اسنادش از حسن بن محبوب ، از أبو حمزه ثُمالى روايت نموده است كه او گفت :
عادت حضرت امام علىّ بن الحسين عليهما السّلام اين بود كه در شبهاى ماه مبارك رمضان در تمام شب نماز مىگزارد ، و چون به وقت سحر مىرسيد اين دعا را مىخواند . و نيز شيخ طوسى در « مصباح المتهجّد » طبع سنگى ، از ص 401 تا ص 413 اين دعا را به عين دعاى منقول از « إقبال » ، از أبو حمزه ثمالى روايت نموده است - ( 1 ) كتاب « إقبال » ص 67 تا ص 75 ( تعليقه ) -