هامش
رضوان الله عليه در « بحار الانوار » از طبع كمپانى ، ج 19 ، ص 135 و 136 ؛ و از طبع حروفى اسلاميّه ، ج 94 ، ص 242 تا ص 246 آن را ذكر كرده است . و گفته است : اين دعا از اختيار سيّد ابن باقى مىباشد كه از أمير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده است . و در پايان آن گفته است :
« بيانٌ :
اين دعاء از ادعيه مشهوره است و من آن را در كتب معتبره نيافتم مگر در « مصباح » سيّد ابن الباقى رحمه الله . و نسخهاى از آن را نيز يافتم كه ملّاى فاضل مولانا درويش محمّد اصفهانى كه جدّ پدرم از ناحيه مادر اوست ، بر علّامه مروّج المذهب نور الدّين علىّ بن عبد العالى كركىّ قدّس الله روحه قرائت نموده است و او به وى اجازه نقل داده است . »
در اينجا مجلسى صورت اجازه محقّق كركى را كه در سنه نهصد و سى و نه ( 939 ) مىباشد درج نموده است . آنگاه گفته است : « من در بعضى از كتب ، سند دگرى بدين عبارت پيدا كردهام : شريف يحيى بن قاسم علوىّ مىگويد : من به يك مجموعه طويلهاى ظفر يافتم كه در آن به خطّ سيّد و سالار من و جدّ من أمير المؤمنين و قائد الغُرِّ المُحجَّلين ، لَيث بنى غالب ، علىّ بن أبى طالب عليه أفضل التّحيّات بدينگونه مكتوب بود :
« بسم الله الرّحمن الرّحيم ، اين دعائى است كه رسول الله صلّى الله عليه و آله به من تعليم فرمود ، و خودش در هر صبحگاهى آن را قرائت مىنمود : اللَهُمَّ يا مَنْ دَلَعَ لِسانَ الصَّباحِ - تا آخر آن . » و در خاتمهاش نوشته بود : « كتبه علىّ بن أبى طالب در آخر روز پنجشنبه يازدهم ماه ذوالحجّه ، سنه بيست و پنج از هجرت . »
و شريف علوىّ مىگويد : من از خطّ مبارك او نقل مىكنم كه بر روى رَقّ ( پوست نازك حيوان براى كتابت ) با قلم كوفى نگاشته بود . و اين مطلب را من در بيست و هفتم از ماه ذىالقعده سنه هفتصد و سى و چهار ( 734 ) مىنويسم . »
در اينجا مجلسى بيانى مفصّل در شرح و تفسير اين دعا ذكر كرده است كه از طبع كمپانى ، ص 136 تا ص 141 ، و از طبع اسلاميّه ، ص 247 تا ص 263 را استيعاب نموده است . و در پايانش گفته است : » بدانكه ما اين دعاى شريف را با شرحش در كتاب