بر خلاف اثم كه لفظ كبائر به آن اضافه شده ، براى آن است كه فواحش ذاتا از گناهان كبيره و از جملهء كبائر است ، و به همين سبب است كه به گناه اجتماعى افزودن كبيره و كبائر درست نيست ، و در صورتى كه اثم كوچك ( لمم ) و بزرگ ( كبائر ) دارد . و در آنچه پس از اين مىآيد حديثى را از كتاب الأثم به روايت از امام رضا ( ع ) مىآوريم كه گفت : از پدرم موسى بن جعفر ( ع ) شنيدم كه گفت :
عمرو بن عبيد البصرى بر ابو عبد اللَّه ( ع ) وارد شد ، پس چون سلام كرد و نشست ، اين آيه را تلاوت كرد :
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ
توقف كرد ، پس ابو عبد اللَّه ( ع ) به او گفت كه چرا ايستادى ؟ و او گفت : مىخواهم گناهان بزرگ را از كتاب خدا عزّ و جلّ بشناسم ، و ابو عبد اللَّه گفت : اى عمرو ! بزرگترين كبائر شرك به خدا است . خداى تبارك و تعالى مىگويد :
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ
« خدا كسى را نمىآمرزد كه براى او شريك قايل شود » ، « 52 » و خداى عزّ و جلّ مىگويد :
إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ النَّارُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
« هر كس به خدا شرك ورزد ، خدا بهشت را بر او حرام مىكند و جايگاه او در آتش است و ستمگران ياورانى ندارند » ، « 53 » و پس از آن نوميدى از روح و آسايش الاهى است ، بدان سبب كه خداى عزّ و جلّ گفته است :
وَ / 180 لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ
« از روح خدا نوميد نشويد ، چه از آن كسى جز كافران مأيوس نمىشود » ، « 54 » و سپس ايمنى از مكر خدا است ، بدان جهت كه خداى عزّ و جلّ گفته است :
فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ
« و از مكر خدا ايمن نشوند مگر زيانكاران » ، « 55 » و از آن است عاقّ والدين شدن ، بدان سبب كه خداى تعالى عاق را در اين آيه جبّار شقى خوانده است :
هامش
( 52 ) - النساء / 48 .
( 53 ) - المائدة / 72 .
( 54 ) - يوسف / 87 .
( 55 ) - الاعراف / 99 .