عناد و مقاومت نابهجاى خود در برابر حق مىافزايند . قرآن دربارهء اين افراد به مناسبتهاى گوناگونى سخن گفته است ؛ مثلًا دربارهء گروه لجوج يهود چنين مىفرمايد :
« وَلَئِنْ أَتَيْتَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ بِكُلِّ آيَةٍ مَا تَبِعُوا قِبْلَتَكَ . . . ؛ « 1 »
اگر براى اهل كتاب ( مقصود در اين آيه يهود است ) هر نوع معجزهاى بياورى ، هرگز از قبلهء تو پيروى نمىكنند » .
آيهء مورد بحث ، روح عناد و لجاجت آنان را به رساترين و بليغترين جملهها ترسيم نموده و مىفرمايد : هر گاه با قرآن ، عظيمترين و بزرگترين كارها انجام گيرد ؛ كارى كه به تصديق همهء افراد بشر از حدود توانايى انسان عادى بيرون است ؛ مثلا كوهها از جاى خود كنده شوند ، زمين شكافته شود ، مردگان به سخن در آيند و . . . باز اين گروه لجوج و عنود ، ايمان نياورده و بر مقاومت خود در برابر حق مىافزايند و بيمارى اين گروه به حدى رسيده است كه با هيچ دارويى نمىتوان آن را معالجه نمود .
هر گاه پيامبر ، ماه را هم ، در برابر ديدگان آنان بشكافد ، تازه مىگويند سحر و جادوى هميشگى اوست ! « 2 » قرآن چهرهء دشمنى آنان را با حق و حقيقت ، در آيه ديگرى كه از جهاتى شبيه آيهء مورد بحث ماست ، ترسيم نموده و مىفرمايد :
« وَ لَو انَّنَا نَزَّلْنَا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوتى وَ حَشَرْنَا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَىْءٍ قُبُلًا مَا كَانُوا لِيُؤمِنُوا . . . ؛ « 3 »
هر گاه فرشتگان را بر آنان نازل كنيم و مردگان با آنان سخن بگويند هرگز ايمان نمىآورند » .
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 145 .
( 2 ) . قمر ( 54 ) ، آيهء 2 و 3 .
( 3 ) . انعام ( 6 ) آيهء 111 .