براى شناسايى پيامبران واقعى از مدعيان قلابى ، راهها و نشانههايى وجود دارد كه با آن مىتوان صادق را از كاذب و « نبى » را از « متنبّى » باز شناخت :
يكى از آن راهها اين است كه ، مدعى نبوت داراى معجزه باشد ؛ يعنى دست به كار خارقالعادهاى بزند كه نوع بشر حتى نوابغ جهان نتوانند با آن به مبارزه و مقابله بپردازند .
هر انسانى با فطرت پاك و دست نخوردهء خود در مىيابد معجزه ، گواه بر ارتباط آورندهء آن با پروردگار است و خداوند اين قدرت را در اختيار كسى مىگذارد كه در ادعاى خود راستگو باشد ؛ زيرا دادن اين قدرت به كسانى كه به دروغ ادعاى رسالت مىكنند ، موجب گمراهى مردم مىشود و مخالف با هدفى است كه پيامبران آسمانى براى آن مبعوث شدهاند و هرگز خدا چنين كارى را انجام نمىدهد و اسباب گمراهى بندگان خود را فراهم نمىسازد و البته مردم در برابر معجزهء پيامبران سه دستهاند :
1 . گروهى با واقعبينى و حقيقتجويى خاصى ، به قدرتنمايى پيامبران مىنگرند و با ديدن گواههاى استوار ، به آورندهء آن ايمان آورده و در پرتو عشق به حقيقت و آشنايى به واقعيت و اهميت معجزه ، در برابر آن سر تسليم فرود آورده و به تصديق و ايمان بر مىخيزند .
نخستين گروهى كه به حضرت موسى ايمان آوردند و با ديدن قدرتنمايى خارقالعادهء موسى عليه السلام سر به سجده نهادند ، همان ساحران دربار فرعون بودند .
عامل مهمى كه آنان را در برابر آن همه تهديدهاى فرعون به ايمان و تصديق واداشت ، علاوه بر روح حقيقتجويى آشنايى كامل و عميق آنان به معجزه بود ؛ زيرا خود آنان اهل فن بودند و به خوبى فهميدند كه حساب اين كار خارقالعاده از كارهاى خارقالعادهء آنان جداست و سرچشمهاى جز قدرت مطلقهء خداوند ندارد .
2 . گروهى هوسران كه همه چيز و همهء مقدسات را بازيچه افكار كودكانه قرار
قرآن و اسرار آفرينش (تفسير سوره رعد) (فارسى) — صفحة 216
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢١٦