اگر ماسك كنار رود و چهرهء كريه آنان نمايان گردد ، زندگى براى چنين دشمنانى ، كار مشكلى خواهد بود . از اين رو هر موقع آياتى فرود مىآمد و پيامبر آنرا بر مردم تلاوت مىكرد ، آنان به يكديگر مىنگريستند ؛ زيرا پيوسته فكر مىكردند كه آيه در حق آنها نازل گشته و آنانرا رسوا خواهد ساخت . قرآن به اين نكته چنين اشاره مىكند : « وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ » .
در هر حال آنان در مجلس نزول و تلاوت قرآن ، سخت ناراحت بودند و براى كتمان چنين حالتى و ترك مجلس و نجات از عذابروحى از يكديگر مىپرسيدند : آيا كسى ما را نمىبيند ؟ ! سرانجام مجلس را ترك مىگفتند ، ولى در حقيقت از سعادت روىگردان مىشدند ، چنان كه مىفرمايد : « نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ » .
در سرزمين تبوك (تفسير سوره توبه) (فارسى) — صفحة 293
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٩٣