لغو مىگويند .
بنابراين ، قصه و افسانههاى دروغين كه هيچ نوع آموزندگى ندارند و يا سخنان قبيح و زشت كه حاكى از ابتذال و پستى است ، « لغو » شمرده مىشود .
قرآن مجيد روى اعراض از لغو به طور روشن تكيه كرده و مىفرمايد :
« وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
« 1 » ؛ كسانى كه از كار و سخن لغو ، اعراض مىنمايند » ،
« وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ
« 2 » ؛ هنگامى كه كلام لغو بشنوند ، از آن اعراض مىكنند » .
خداوند زندگى بهشتيان را چنين توصيف مىكند كه :
« لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا كِذَّاباً
« 3 » ؛ در آنجا كه سخن لغو و دروغ نمىشنود » .
اينك براى تكميل مطالب از سخنان ارزندهاى كه دربارهء موضوع بحث ما وارد شده است ، اشاره مىكنيم :
1 . پيامبر گرامى وارد مسجد شد ، ديد گروهى دور يك نفر حلقه زدهاند . پيامبر فرمود : اين كيست ؟ گفتند : علّامه است .
فرمود : مقصود از لفظ علّامه در اين مورد چيست ؟ گفتند : اين مرد به انساب عرب و وقايع و حوادث دوران جاهليت احاطهء كامل دارد . پيامبر فرمود :
هامش
( 1 ) . مؤمنون ( 23 ) آيهء 3 .
( 2 ) . قصص ( 28 ) آيهء 55 .
( 3 ) . نبأ ( 78 ) آيه 35 .