بعيد من اللّه ، بعيد من الجنّة ، بعيد من الناس « 1 » ؛
افراد سخاوتمند به خدا و بهشت و مردم ، نزديكند و افراد بخيل و ممسك از خدا و بهشت و از مردم دورند » .
انفاق محدود
اسلام با توجه به حياتى بودن انفاق از جهاتى آن را محدود كرده است و يكى از شرايط آن ، اين است كه از حد اقتصاد و ميانهروى خارج نشود ، زيرا انفاق بيش از حد ، مايهء نابودى انسان مىشود و احيانا سبب مىگردد كه لطمهء روحى و آبرويى بر انسان وارد گردد و ديگر نتواند بسان يك موجود فعال مشغول كار شده و اطراف خود را روشن سازد .
بزرگترين انفاقگر جهان ، قلب انسان است ، كار او پخش خون به تمام اعضاى بدن و سيراب كردن تمام سلولهاى انسان است ، ولى با اين همه ، پيوسته مقدارى خون به اندازهء نياز حوزهء وجود خود نگاه مىدارد و مقدار اضافى را به سرتاسر بدن پخش مىكند و اگر در اين راه ، بيش از حد انفاق كند ، از ادارهء دستگاه بدن باز مىماند .
امساك و خوددارى از تعاون و كمك ، علاوه بر اينكه بر خلاف اصول و سنن آفرينش است ، خود موجب هدر رفتن نيروهاست ، زيرا سرمايههاى هر موجودى غالبا بيش از نيازهاى آن است ،
هامش
( 1 ) . سفينة البحار ، ج 1 ، مادهء « سخى » .