جهان طبيعت ، آنچنان اعجابانگيز است كه افراد عاقل و خردمند در برابر آن متحيرند .
در حقيقت از جانب خداى بزرگ به زمين الهام شده است كه مواد غذايى و قندى خود را به گلها رسانيده و در راه پرورش آنها انفاق كند و به گلها الهام شده است كه شيرهء خود را به زنبور عسل برسانند و به زنبور عسل هم وحى شده است كه شيرههايى را كه از گلها و درختان گرد آورده است ، در اختيار انسان بگذارد ، تو گويى همهء فعل و انفعالها و همهء انفاقها براى زندگى انسان در روى زمين صورت گرفته است .
اكنون كه روشن گرديد كه انفاق نيروهاى اضافى ، يك سنت همگانى و قانون طبيعى است ، انسان كه خود جزئى از اين طبيعت و جهان آفرينش مىباشد ، نمىتواند از اين قانون مستثنا گردد ؛ او نيز بايد از روش طبيعت پيروى نموده و در اين راه ، گام بردارد .
كسانى كه دستودلبازى ندارند و از انفاق به ديگران و كمك به همنوعان ، خوددارى مىكنند ، از خاك هم كمتر و پستترند .
اينگونه افراد ، پيوسته مطرود درگاه الهى خواهند بود ، زيرا به تكاليف الهى و وظايف مذهبى ( زكات و ديگر مالياتهاى اسلامى ) عمل نمىكنند و مورد غضب و خشم مردم نيز قرار مىگيرند .
امام هشتم حضرت رضا عليه السّلام مىفرمايد :
« السخىّ قريب من اللّه ، قريب من الجنّة ، قريب من الناس ، و البخيل
سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — صفحة 281
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٨١