آيهء ديگر ، همان است كه دوستى با خاندان پيغمبر را اجر رسالت شمرده است ، ولى بايد توجه نمود ، اين دو نوع درخواست پاداش ، منافات با شعار پيامبران ( كه ما از شما پاداشى نمىخواهيم ) ندارد ، زيرا پاداشى كه آنان به شدت از درخواست آن اجتناب مىورزيدند ، پاداشهاى مادى و منافع دنيوى بود كه هرگز با اخلاص در عمل آنها سازگار نبود .
ولى اين دو نوع پاداش معنوى ( توجه مردم به خدا ، مودّت اهل بيت ) هرگز منافات با اخلاص و نفى پاداش آنها ندارد ، زيرا اين دو نوع اجر ، پيش از آنكه به نفع خود پيامبر باشد ، به نفع امت است و در حقيقت در اين دو درخواست ، پيامبر گرامى چيزى جز عمل به متن رسالت نخواسته است و در واقع ، اين دو پاداش روشنترين مصداق آيه زير است :
« ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ
« 1 » » پاداشى كه خواستهام ، همگى به نفع شماست « 2 » .
هامش
( 1 ) . سبأ ( 34 ) آيهء 47 .
( 2 ) . چون دربارهء پاداش رسالت در جلد دوم كتاب رهبرى بهطور گسترده بحث نمودهايم ، در اينجا ، مطالب را به اختصار مطرح كرديم .