مقصود از لفظ « سبيلا » هر نوع عمل نيكى است كه راهى به سوى خدا شمرده شود ، يعنى چيزى كه انسان را به سوى خدا رهبرى نموده و در مسير رضايت او قرار دهد ؛ بنابراين ، ايمان و اعتقاد ، عمل صالح و كردار نيك ، محبت به اوليا و پيامبران ، مودّت و دوستى به خاندان رسالت كه مشعلهاى فروزان هدايت و پيشوايان معصوم و حجتهاى الهى هستند ، همگى از مصاديق
« مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا »
است كه در اين آيه آمده ، و چيز تازه و جداگانهاى نيست ، زيرا تحكيم پيوند دوستى با آنان راهى است به سوى خدا و از دو نظر به نفع ماست :
اولا : انس و الفت و ارتباط با خاندان علم و دانش ، خوب سبب مىشود كه بسيارى از عقدههاى دينى ما گشوده شود و آنچه را كه نمىدانيم ياد بگيريم . طبعا كسانى كه از اين خاندان دورند و پيوندى با آنان ندارند ، از چنين فيضى محروم بوده و در بسيارى از مشكلات دينى ، بايد به افرادى مراجعه كنند كه به هيچ وجه ، قول و نظر آنان حجت و سند نيست . ثانيا : عشق و علاقه به خاندان عصمت ، خود به خود انسان را از گناه و نافرمانى تا حدى باز مىدارد ، زيرا معنا ندارد كسى انسان را از صميم دل و تا سرحدّ عشق دوست بدارد ، اما عملا با او به مخالفت برخاسته و امورى را كه محبوب او از آنها سخت تنفر دارد انجام دهد .
از اين بيان ، استفاده مىشود كه اگر در آيهء ديگر ، مهر و مودت به خاندان عصمت ، اجر و مزد رسالت قرار داده شده است ، از آن دسته