پاداشهايى است كه دربارهء آن ، قرآن مجيد چنين فرموده :
« قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ »
« 1 »
اگر پاداشى از شما خواستهام همگى به نفع شماست .
و همچنين دوستى با خاندان عصمت ، راهى است به سوى خدا كه امت در سايهء چنين علاقهاى مىتواند حلال را از حرام ، واجب را از غير واجب ، صحيح را از باطل تشخيص داده و پيوسته در صراط مستقيم باشند و در حقيقت ، يكى از « مصاديق »
« اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا » *
مىباشد ؛ از اين جهت قرآن ، دوستى با خاندان عصمت را به صورت ظاهر ، پاداش و اجر رسالت محسوب كرده و مىفرمايد :
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
« 2 » ؛
بگو من براى تبليغ رسالت ، اجر و پاداش نمىخواهم ، جز بذل محبت درباره خويشاوندانم » .
نتيجه اينكه قرآن از زبان پيامبران گرامى و خصوصا پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نقل مىكند كه شعار آنان اين بود كه ما مزد و پاداشى از شما نمىخواهيم ، بلكه اجر ما با خداست .
ولى قرآن در دو مورد ، دو نوع اجر از امت طلبيده است : يكى از آنها آيهء مورد بحث است كه مىفرمايد : « من از شما پاداشى نمىخواهم ، جز اينكه شما به سوى خدا راهى پيدا كنيد » .
هامش
( 1 ) . سبأ ( 34 ) آيه 47 .
( 2 ) . شورى ( 42 ) آيهء 23 .