تخفيفى در آن پديد آوريد ، زيرا اين عذاب دردناك ، محصول عمل خود انسان است كه از او جدا نخواهد بود ، چنانكه مىفرمايد :
« وَ مَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذاباً كَبِيراً ؛
هركسى از شما ستم كند ، او را عذاب شديدى مىچشانيم » .
بار ديگر قرآن به فلسفهء سنت الهى دربارهء پيامبران اشاره مىكند و مىگويد : سنت خداوند در تمام دورانها اين بود كه پيامبران خود را از ميان بشرها انتخاب كند و آنان نيز بسان پيامبر اسلام ، غذا مىخوردند و با مردم معاشرت داشتند ، اكنون چطور شد كه مشركان به ديگر پيامبران كه در اين خصيصه با پيامبر اسلام شريك و يكسانند ، اعتراض نكرده و اعتراض خود را به پيامبر اسلام متوجه نمودهاند .
براى اينكه فلسفهء سنت الهى در تمام دورانها روشن گردد ، قرآن يادآورى مىكند كه علت اينكه پيوسته خداوند پيامبران خود را از جنس بشر انتخاب مىكرد ، اين بود كه از اين طريق ، بندگان خدا مورد آزمايش قرار گيرند و پيامبران مايه آزمايش انسانها مىباشند ، زيرا هرگاه پيامبران الهى از جنس غير بشر بودند ، چهرهء آسمانى و قيافهء صددرصد معنوى آنان سبب مىشد كه انسانها بدون اختيار ، بدون تفكر در محتويات دعوت به آنان بگروند و براى شناسايى حق از باطل ، از نيروى تفكر كمك نگيرند و چنين ايمان و گرايش قهرى كه انسان آن را بدون حريت و آزادى بپذيرد ، چندان ارزشى نخواهد داشت ؛ ولى هرگاه پيامبران الهى از جنس بشر باشند و عوامل گرايش به آنها منحصر به تفكر و تدبّر در مفاهيم و برنامههاى آنان