« چيزى بر آنها نيست ؛ زيرا » خداوند ، آمرزنده ومهربان است . * و اگر تصميم به جدايى گرفتند ، « آن هم با شرايطش مانعى ندارد ؛ » خداوند شنوا وداناست . »
هنگامى كه شوهر سوگند مىخورد با زنش همبستر نشود « به اينسوگند ايلاء گفته مىشود » ، اگر اين سخن را از روى آگاهى بر زبان آورد ، نبايد حق همسرش را در همخوابى ضايع گرداند وبدينترتيب به او چهار ماه فرصت داده مىشود وسپس بايد ياكفاره سوگند وهمبستر شدن با همسر يا طلاق او را برگزيند .
و ما از اين آيه ضرورت اداى حق همسر را در همخوابى ولو هر چهار ماه يك بار در مى يابيم .
4 - خداوند مى فرمايد :
الَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنْكُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِى وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَيَقُولُونَ مُنْكَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ * وَ الَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ « 1 » .
« كسانى كه از شما نسبت به همسرانشان « ظهار » مىكنند « و مى گويند « انت علىّ كظهر امّى : تونسبت به من به منزله مادرم هستى » آنان هرگز مادرانشان نيستند ، مادرانشان تنها كسانى اند كه آنها را به دنيا آوردهاند ، آنها سخنىزشت و باطل مىگويند ، وخداوند بخشنده وآمرزنده است ، و كسانى كه همسران خود را ظهار مىكنند ، سپس از گفته خود باز مىگردند ، بايد پيشاز آميزش جنسى باهم ، بردهاى را آزاد كنند اين دستورى است كه به آن اندرز داده مىشويد وخداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است . »
مانند ايلاء « سوگند به خوددارى از همخوابى » ، در ظهار « تعهد مرد به دورى از همبستر شدن با زن ، با اين سخن كه : « تو براى من همچون پشت مادرم هستى » ، كه كنايه از تحريم همخوابى است برخويش » حق زن در پيوند جنسى از ميان مىرود ، و از همين رو شرع به مرد دستور داده است كه پس از مدت معلومى بازنش همبستر شود ، و روشن ساخته است كه مادر انسان كسى است كه او را زاده ، نهكسى كه خود او را مادر قرار دهد ، و كسى كه « ظهار » كند بايد پيش ازنزديكى كردن با همسرش كفاره ظهار را « كه به ترتيب عبارت است ازآزاد كردن يك برده يا دو ماه روزه يا اطعام شصت فقير » بدهد و تفصيل آن در باب ظهار آمده است .
بدينسان شرع مقدس ، حق زن را در رابطه جنسى تضمين مىكند .
هامش
( 1 ) - سوره مجادله ، آيات 3 - 2 .