فصل بيست ودوّم : سوگند خوردن
امام صادق ( ع ) از رسول خدا ( ص ) روايت كردند كه ايشان فرمودند :
« مَنْ أَجَلَّ اللَّهَ أَنْ يَحْلِفَ بِهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ خَيْراً مِمَّا ذَهَبَ مِنْهُ »
. « هر كسى خداوند را بالاتر از آن بداند كه به نام مباركش قسم بخورد « يعنى به خداوند قسم نخورد » خداوند بيشتر از آنچه را كه به خاطر قسم نخوردن از دست داده به او عطا مىكند » .
ونيز امام صادق ( ع ) فرمودند :
« لَا تَحْلِفُوا بِاللَّهِ صَادِقِينَ وَ لَا كَاذِبِينَ فَإِنَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمانِكُمْ »
. « 1 »
« به خداوند قسم نخوريد ، حال چه راست و چه دروغ ، زيرا كه خداوند متعال فرموده : « خدا را در معرض سوگندهايتان قرار مدهيد » .
مقدمه :
سوگند خوردن به خداوند متعال از امور شايع بين مردم است ، كه در هرعصرى و در ميان اصناف مختلف بشر وجود داشته و در شريعت ، احكام خاصى دربارهاش وارد شده است . سوگند خوردن به چهار گونه تقسيم مىشود :
1 - سوگند تأييد ، كه مراد از آن تأييد كردن خبرى است كه درگذشته ، يا در حال حاضر واقع شده است ، مانند اينكه بگويد « به خدا قسم كتاب را در روز گذشته خواندم » « به خدا سوگند مريضم » .
بر اين نوع سوگند در صورتى كه دروغ باشد چيزى غير از گناه مترتب نيست . وسوگند دروغ در بعضى روايات « يمين الغموس » « 2 » ناميده شده است زيرا اين سوگند صاحب خود را در گناه فرو مىبرد .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ج 16 ، كتاب الأيمانباب 1 ، ح 3 و 5 . الكافى ج 7 ، ص 434 والتهذيب ج 8 ، باب 4 ، ص 282 .
( 2 ) - غمس : فروبردن ، غوطه ور كردن .