فصل شانزدهم : رهن
از امام باقر ( ع ) در بارهى حكم رهن وكفالت در معامله نسيه سؤال شد ، ايشان فرمودند : اشكالى ندارد « 1 » .
رهن چيست ؟
1 - رهن آن است كه بدهكار چيزى را بعنوان وثيقه نزد طلبكار قرار دهد تا اگر از پرداخت بدهى خود امتناع نمود يا از آن ناتوان شد ، طلبكار حق خود را از مورد رهن بردارد .
كلمه « راهن » بر رهن دهنده ، ولفظ « مرتَهِن » بر رهن گيرنده و « رهن » و « مرهون » و « رهينه » بر مورد رهن اطلاق مىگردد .
2 - رهن واقع نمىشود مگر به رضايت دو طرف « تراضى » و انجام قرارداد ، و در اين مورد بايد نشانهاى مبنى بر رضايت هر دو نفر كه با ايجاب رهن دهنده وقبول رهن گيرنده صورت مىپذيرد ، وجود داشته باشد والبته واجب نيست كه اين كار به وسيله الفاظ انجام گيرد ، بلكه هر گونه نشانهاى عملى مانند داد وستد « تعاطى » كافى است ، بنابراين اگر بدهكار چيزى را به طلبكار بعنوان وثيقه بدهد واو آن را بعنوان رهن و به همين منظور تحويل بگيرد وميان آنها عبارت ايجاب وقبول رد وبدل نشود ، رهن صحيح است .
3 - اگر دو طرف بخواهند از الفاظى براى ايجاب وقبول استفاده كنند ، هرگونه لفظى كه دلالت بر رهن كند مانند اينكه بگويد « اين شىء را بعنوان رهن نزد تو قرار دادم يا مىدهم » يا بگويد « اين را بگير تا بعنوان وثيقه دين نزد تو باشد » و شبيه به اين كه دلالت بر اين موضوع كند كافى است .
اين در مورد ايجاب ، و اما درباره قبول نيز هر گونه لفظى كه دلالت بر پذيرش و رضايت او به اين امر نمايد صحيح است .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ج 13 ، احكام الرهن ، ص 122 ، الباب 1 ، ح 7 . والففيه ج 3 ، ص 264 .