فصل دوازدهم : ضمانت
از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه رسول اللَّه ( ص ) فرمودند :
« مَنْ ضَمِنَ لِأَخِيهِ حَاجَةً لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِى حَاجَتِهِ حَتَّى يَقْضِيَهَا »
« هركس حاجتى را براى برادرش ضمانت كند ، خداوند عز وجل حاجتش را بى درنگ بر آورده مىكند » « 1 » .
ضمانت چيست ؟
1 - ضمانت ، تعهد ضامن است براى اداى تعهدات والتزاماتى كه بر عهده فردضمانت شده است .
2 - بنابر اين اگر شخصى به ديگرى بدهكار باشد ، وفرد سومى به طلبكارتعهد دهد كه آنچه بر عهده بدهكار است را پرداخت كند ، و طلبكار نيز از اين تعهد راضى باشد ، ضمانت واقع شده و به كسى كه تعهد داده « ضامن » ، و به بدهكار ضمانت شده « مضمون عنه » ، و به طلبكار « مضمون له » مىگويند .
ركن تراضى
3 - رضايت دو طرف اصلى ضمانت يعنى ضامن و طلبكار ، مانند سايرقراردادها ركن و اصل است . اما رضايت ضمانت شده « بدهكار » شرط نيست ، بنابراين اگر توافق و رضايت بين ضامن و طلبكار انجام گيرد ، قرارداد ضمانت منعقد شده است .
4 - ايجاب وقبول دو طرف نشان دهنده رضايت آنان است ، وتفاوتى نداردكه ايجاب از طرف ضامن باتعبير كلامى « با هر لفظ » و يا از رهگذر فعل و عمل باشد ، همچنين است قبولى كه بايد از طرف طلبكار « مضمون له » صادر شود .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ج 13 ، احكام الضمان الباب 2 ، ح 3 . وبحارالانوار ج 71 ، باب 20 ، ص 317 .