« خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ » « 1 » .
خدا بر دلها و گوشهاى آنان مُهر نهاده ؛ و بر چشمهايشان پردهاى افكنده است .
/ الله نجبحث ديگر اين است كه چرا خداوند اين قدر به انسان هشدار مىدهد ؟
آنچه به عنوان حكمت آن به نظر مىرسد و در قرآن نيز آمده ، اين است كه ما بترسيم . گاهى در جامعه براى انسان امتحان پيش مىآيد و او موفّق از صحنهى امتحان بيرون نمىآيد . به او گفته مىشود :
« حضرتِ آقا ! يك بار ديگر به تو فرصت مىدهيم تا شانس خود را بيازمايى و اين آخرين فرصت است . اگر در اين امتحان قبول نشدى ، ديگر تمام فرصتها از تو گرفته شده و به قولىْ تجديدى در كار نيست و از مدرسه اخراج مىشوى . »
وقتى خدا مىفرمايد :
خدا بر قلبها و گوش هاى اينان مهر نهاده و بر چشمانشان پردهاى افكنده است .
منظور اين است كه ديگر فرصت امتحان ندارند . و اين يك امر فوقالعاده خطرناك است .
خدا هم ( ارحمالرّاحمين ) است و هم ( اشدُّالمُعاقِبين ) !
توجّه كنيد كه يكى از نامها و اوصاف خداوند تبارك و تعالى ، تكبّر است .
/ بخداوند ، به وحدانيّت خود غيرت مىورزد / و از اينكه بندگانش كفر و شرك بورزند ، بدش مىآيد . خداوند با آنكه « أَرْحَمُالرَّاحِمِين » است ، در جاى خود « أشدُّالمُعاقبين » هم هست . از اين رو لازم است كه انسانْ از خدا بترسد و تنها انسانِ خداشناس از خدا مىترسد . حضرت نوح به قوم خود گفت :
هامش
( 1 ) - / بقره ، 7 .