حقيقت واحدى است كه در تمام آيهها و سورههاى قرآن وجود دارد . از طرفى اينكه انسان انتهاى سخن خود را به ابتداى كلامش ربط دهد ، خود كارى بديع و نيكو است و حاكى از مهارت فرد در سخنگفتن مىباشد .
در آيهى ( 71 ) خداوند مىفرمايد :
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينَا أَنْعَاماً فَهُمْ لَهَا مَالِكُونَ .
آيا نديدند كه از آنچه با قدرت خود به عمل آوردهايم چهارپايانى براى آنان آفريديم كه آنان مالك آن هستند .
قرآن كريم با بيان اين آيات مىخواهد بينش و آگاهى به انسانها بدهد ؛ به عنوان مثال شما نزد پزشك مىرويد و مىگوييد : مريض هستم ، پزشك مىگويد :
« همين غذاى معمولى روزانهات را كه نان و پنير و سبزى است ، بخور خوب خواهى شد ! » نزد پزشك ديگرى مىرويد و مىگوييد :
« فلان داروى چينى را تهيه كن و مصرف نما تا خوب شوى . »
قرآن طبيبى ماهر است كه براى انسان غذاى روحى مناسب را تهيه كرده و در آيات متعددى به حيوانات مختلف و خوردن گوشت آنها اشاره كرده است ؛ منتهى هدف اصلى از بيان اين مطالب آن است كه به انسانها تذكر دهد كه آيا شما نعمتها را نمىبينيد ؟ اين حيوانات را ما به دست قدرت خودمان خلق كرديم . حال كه از آنها استفاده مىكنيد شكر نعمت را هم به جا آوريد .
/ ب
در حقيقت مالك اصلى خداست !
معمولًا انسانها دو گونه غذا تهيه مىكنند : يا غذاى آماده را از بيرون خريدارى كرده و استفاده مىكنند و يا غذايى را در خانه تهيّه مىكنند . معلوم