وجه تسميهى انسان
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُّبِينٌ .
انسان اطلاعاتى را در زندگى به دست مىآورد و تجربههايى را كسب مىكند ؛ ولى در مواردى از آنها غفلت كرده و غبار فراموشى بر روى آنها مىنشيند ؛ لذا احتياج دارد تا كسى به او تذكر بدهد خداى متعال هم قرآن را براى تذكر به انسانها نازل كرده است ؛ زيرا دنيا ، محل غفلت ، غرور و فراموشى است . در زبان عربى در تعريف انسان گفتهاند :
سُمىّ الانسانُ انساناً لِنسيَانِه ؛
انسان را به خاطر فراموشكارىاش ( كه در زبان عربى نسيان گفته مىشود ) انسان ناميدهاند .
اين ذكر براى همه انسانهاست ؛ بعضى از آن استفاده مىكنند و بعضى استفاده نمىكنند . آنهايى كه استفاده مىكنند ، دلشان زنده است ؛ ولى كسانى كه استفاده نمىكنند ، زندهدل نيستند .