عسلْدرمانى !
يكى از نعمتهاى خداوند كه در قرآن هم به آن اشاره شده ، عسل مىباشد . عسل دواى تمامى مرضهاست . دواى تمام مرضها در گُل وجود دارد . زنبور عسل ، شيرهى گلها را مكيده و در هم آميخته و عسل را مىسازد ؛ لذاست كه مىگويند عسل براى هر مرضى فايده دارد . چندى پيش كتابى را كه فرانسوىها در بارهى عسل نوشته بودند ، مطالعه كردم كه در آن تمام مرضها و چگونگى مداواى آن با عسل را نوشته بود ؛ به عنوان نمونه عسل « گل ختمى » براى مرض پوست ، عسل « گل گاو زبان » براى درد كليه و . . .
در حقيقت خداوند لابراتوارى به نام زنبور عسل آفريده است كه عسل توليدى او انواع مرضها را درمان مىكند . در قرآن كريم از اين موضوع به « مُختَلِفٌ الوانُهُ » « 1 » تعبير شده است ؛ زيرا اگر تنها به گفتنِ تعبير « فيه شفاءٌ » اكتفا مىفرمود ، بندگان اشكال مىكردند كه مرضها متفاوت است و يك دارو نمىتواند همه ى آنها را درمان كند ؛ پس « مختلفٌ الوانه » دليل بر تفاوتِ عسَلهاست .
خداى متعال هم در اين آيه مقصودش اين است كه خود قرآن و آياتش زيبا و چون عسل شيرين است ؛ اما قرآن را براى اين نخوانيد ؛ زيرا پيغمبرى برايتان فرستادهايم كه در تلاش است تا شما را هدايت كرده ، از آتش جهنم نجات دهد . چنين پيغمبرى سزاوار تهمتِ شعرگويى و شاعر بودن نيست .
كسانى شاعرند كه كلماتى را از خيال خود به هم وصل كنند و بدون اينكه در فكر جامعه باشند ، به فكر شهرت خويشند .
هامش
( 1 ) - / نحل ، 69 .