خواهم گرفت .
/ ب
نعمتها در معرض زوالند
وَ مَن نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ .
انسانى كه خود را حاكم بر جهان مىداند ، و همه قدرتها دست اوست ؛ چرا نمىتواند جلوى از دست رفتن قدرتهايش را بگيرد . در طول عمر چند سالهاى كه انسان دارد ، خداى متعال سالهاى جوانى را كه همراه با قدرت و قوت بدنى است ، به انسان مهلت مىدهد ؛ اما با گذشتن عمر و رسيدن پيرى ديگر آن قدرت و قوت از او گرفته مىشود و همانند دوران بچّهگى به ذلّت و ناتوانى كشيده مىشود . پس روشن است كه اين همه نعمت و قدرت از خود انسان نيست و از جاى ديگرى به او داده شده است .
خداى متعال اين آيات را با واژهى « لَو نشاء » شروع كرده است و معناى ظاهرى اين است كه « اگر خدا بخواهد » ؛ ولى برداشت بنده اين است كه خدا چنين كارى را كرده است و شايدى در كار نيست ؛ بلكه در دنيا خداوند ارادهى افرادى را گرفته و آنها را از خود بى خود كرده است . قرآن كريم در مورد اين گونه افراد تعبير « فَشَل » را آورده است . اين واژه در زبان عربى امروز به معناى شكست مىباشد ؛ ولى در زبان عربى قديم به معناى بى عرضگى ، بى همّتى و سُستى بوده است . اگر در جامعهاى اختلاف به وجود آيد ، ارادهى افراد از بين رفته و سُستى جايگزين آن مىشود ، و يا از جنبهى ديگر بينش افراد از آنها گرفته مىشود ؛ اگر چه اراده وتحركى دارند ؛ ولى چون بينش صحيح وجود ندارد ؛ مقصد آنها معلوم نيست .
/ ب
كورى و هزار درد بىدرمان !
وَ لَوْ نَشَاءُ لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْيُنِهِمْ
خداى متعال در اين آيه مىفرمايد اگر بخواهيم به چشمانشان دست