نفخهى « صَعْق » و نفخهى « بَعْث »
آنچه كه در آيات راجع به قيامت آمده ، دو نفخه است : نفخهى اوّل و نفخهى دوم . نفخهى اوّل همان نفخهى « صعق » است :
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماوَاتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ . « 1 »
يعنى قبل از برپاشدن قيامت همه مىميرند ؛ حتى آنها كه اكنون از دنيا رفتهاند و در عالم برزخ و ديار جزا هستند . بهشتى در بهشت و جهنّمى در جهنّم يك بار ديگر مىميرند . فرشتهها هم مىميرند ؛ الَّا مَنْ شاءَ اللَّه : مگر كسى كه خدا بخواهد . بعضى مىگويند :
« با اين استثنا بعضى از ملائكهى خدا از جمله خود اسرافيل استثنا مىشود ؛ چرا كه او بايد زنده باشد تا بتواند در صور بدمد ! »
بعد فرمان مىرسد كه تو هم بمير ! او هم مىميرد و هيچ كس جز خداوند زنده نمىماند . فراز وَ بِوَجْهِكَ الْبَاقى بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ شَىْءٍ كه در دعاى كميل آمده است ، اشاره به همين نفخهى اوّل دارد .
در روايات و آيات آمده است كه جانِ همهى جانداران عالم گرفته مىشود و هيچ ذى روحى در عالم نيست ؛ مگر ذات اقدس بارى تعالى .
زمانى چنين وضعى پيش مىآيد . مدّتى مىگذرد و بعد نفخهى دوّم كه نفخهى « بعث » است ، آغاز مىشود . اوّلى « صَعْق » و وحشتزا و مرگ آور است و دوّمى زندهكننده .
اين مطلبى است كه ما نمىتوانيم بفهميم كه چطور يك صدا مىكشد و يك صدا زنده مىكند !
يكى از حاضران : الآن بُمبهاى صوتىاى ساختهاند كه منفجر مىشود
هامش
( 1 ) - / زمر ، 68 : ( و در صُور دميده مىشود ؛ پس همه ى كسانى كه در آسمانها و زمينند ، مگر كسانى كه خدا بخواهد ، دچار صعْق ( / مرگ ) مىشوند ! )