درس دهم آيات 34 - / 30
يَاحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِم مِن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُونَ « 30 » أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ « 31 » وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ « 32 » وَآيَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبّاً فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ « 33 » وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ « 34 »
افسوس بر اين بندگان كه هيچ پيامبرى براى هدايت آنان نيامد مگر اين كه او را استهزاء مىكردند ! آيا نديدند چه قدر از اقوام پيش از آنان را ( به خاطر گناهانشان ) هلاك كرديم كه آنها هرگز به سوى ايشان باز نمىگردند ( و زنده نمىشوند ) ؟ ! و همهى آنان ( روز قيامت ) نزد ما احضار مىشوند . و زمين مرده براى آنها آيتى است ، ما آن را زنده كرديم و دانههاى ( غذايى ) از آن خارج ساختيم كه از آن مىخورند ؛ و در آن باغهايى از نخلها و انگورها قرار داديم و چشمه هايى از آن جارى ساختيم .
معناى حسرت
حَسَرَ الْماء ، و : اءنحَسَرالماء ، يعنى : آب در زمين فرو رفت . الْقَلْبُ الْحَسير ، يعنى دلِ تنگ . حَسران ، كسى است كه به خاطر آنچه از دست داده است ، شديداً پشيمان و غمگين است . وقتى انسان وضعى پيدا مىكند كه دلش كاملًا تنگ مىشود ، به آن « حسرت » مىگويند . « حسرت » يعنى تنگدلى .