كه وقتى دعا مىكنيم ، به دنبالش اجابت هم حتماً خواهد بود .
/ ببعد از خواندن نمازهاى يوميّه هم بايد خيلى جدّى و با حالتى كه انگار سپردهاى را به بانك دادهايم و در حساب جارىمان وجهى ريختهايم ، به خدا بگوييم :
« خُب . اين هم از اين ! خدايا ! اسم حورالعينها را كه در حسابمان نوشتى ! » /
/ بگاه در ماه رمضان و در قالب دعاى تكرار شوندهاى مىخوانيم :
وِ بَكَأسٍ مِنْ مَعينٍ مِنْ عَيْنٍ سَلْسَبيلٍ فاسْقِنا وَ مِنَ الْحُورِ الْعينِ بِرَحْمَتِكَ فَزَوِّجْنا وَ مِنَ الْوِلْدانِ الُمخَلَّدينَ كَانَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ فَاخْدِمْنا وَ مِنْ ثِمارِ الْجَنَّةِ وَ لُحُومِ الطَّيْرِ فَاطْعِمْنا وِ مِنْ ثِيابِ السُّنْدُسِ وَ الْحَريرِ وَ الاسْتَبْرَقِ فَالْبِسْنا ! « 1 »
امّا شايد حتى به الفاظ هم توجّه نداشته باشيم و اگر هم التفات داشته باشيم ، گفتار و دعايمان را علّتِ تحقّق آن آرزوهاى بهشتى نمىپنداريم . / اين صحيح نيست . مؤمنِ معتقد به غيب ، بايد در اين اعتقاد جدّى باشد . باور كنيم كه :
بايد اين باور با وجودمان عجين شود . اگر چنين باشد ، استجابت دعا در يك قدمى است . به يك داستان كه اوج باور قلبى در آن به نمايش گذاشته شده است ، توجّه كنيد :
خواستگارى امام زينالعابدين عليه السلام !
روزى حضرت زين العابدين ، علىبن الحسين عليه السلام لباسهاى نو پوشيدند و خود را معطّر كردند و در خيابانهاى مدينه حركت مىكردند . كسى خدمت حضرت رسيد و گفت :
« كجا با اين وضع ؟ » حضرت گفتند :
هامش
( 1 ) - / مستدرك الوسائل ، ج 5 ، ص 80 .