دعاى بىعمق و بُن ممنوع !
/ ب « حبيب نجّار » مصداق بارز انسانى بود چون ما ، كه يك پاى تجارت سودآورى شد كه خدايش براى او ميسّر كرده بود : عمر كوتاهش را - / كه سرمايهى او بود و اگر نمىفروختش ، دير يا زود از كفَش مىگرفتند - / به انتخاب و اختيار خود فروخت و در ليستِ « مُكرَمين » جاى گرفت . /
انسان بايد وجب به وجب بهشت را بخرد . بايد حورالعين را از خدا بخواهد . اينجا بايد مهريّهاش را بپردازد . بايد اوقات مخصوص دعا ، مثل ماه مبارك رمضان و شبهاى جمعه و نيز بقيهى ساعتهاى عمر را قدر بدانيم و در هر مجلس وعظ و دعايى كه مىرويم و در هر موقعيّتى حدّاقل يك نعمت از نعمتهاى بهشتى را از خداوند دريافت كنيم .
اميرالمؤمنين على عليه السلام در وصيت نامه خود به امام حسن و امام حسين ( عليهما السلام ) مىفرمايد :
اعملا للأجر ! « 1 »
براى پاداش خدا كار و تلاش كنيد .
انسان بايد به / برابطهى ميان عمل مادّى و عادّى خود و پاداش غيبى و نامحسوس آن / باور داشته باشد . در باب دعا گفتهاند :
به گونهاى دعا كنيد ، كه گويا اجابت خداوند ، پشت در ايستاده است !
به گونهاى نباشد كه بىعمق و بُن ، و بىباور و عقيده دعا كنيم . گاهى مثلًا / بدعا مىكنيم : « خدايا پول مىخواهم . » امّا در ذهنمان مىگوييم : « پول را بايد با تلاش و شيوههايى كه مردم براى پولدارشدن برگزيدهاند ، به دست آورد ! دعا كه براى آدم پول نمىشود ! » اين بىباورى ، دعا را از درون تهى مىكند / ؛ گويا اصلًا دعا نكردهايم . بايد باور داشته باشيم و اين گونه به خود تلقين كنيم
هامش
( 1 ) - / نهج البلاغه ، باب الوصايا ، 47 .