عذاب اليم اين بود كه ميله يا ميخ آهنى بزرگى را داغ مىكردند و در چشم افراد فرو مىكردند . ديگر اينكه : نىها را مىشكستند و به دو نيم مىكردند و آنها را به بدن شخص مىبستند و بعد ، يكىيكى آنها را مىكشيدند و با كشيدن آنها ، پوست بدنشان كنده مىشد . يا شخص را به دار مىزدند ؛ ولى نمىكُشتند . طناب را به گردنش نمىانداختند ؛ بلكه دست و پايش را در تختهاى به شكل صليب ميخكوب مىكردند و او را به همان حال مىگذاشتند تا بميرد .
مسيحىها هم ادّعا مىكنند كه حضرت عيسى عليه السلام را به همين شيوه به صليب كشيدند . و به ادعاى آنها : ايشان تا چهار روز زنده بود و بعد فوت شد .
پيامبران مورد اشاره در سورهى ( يس ) بعد از شنيدن تهديدهاى مردم گفتند :
« قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَئِنْ ذُكِّرْتُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ » .
( رسولان ) گفتند : شومى شما از خودتان است ؛ اگر درست بينديشيد ! بلكه شما قومى اسرافكاريد .
آينهى واقعنما را نشكنيد !
از اين آيه اين درس را مىگيريم كه ما نبايد در مقابل كسانى كه تهمت مىزنند ، زود تسليم شويم . اگر او گفت : « آقايى كه امر به معروف مىكنى ! شما نحس هستيد ! » بايد بگوييم :
نه ! ما نحس نيستيم . كار شمايى كه مرتكب منكريد ، نحس است . به قول قرآن : طائِرُكُمْ مَعَكُمْ :
صلى الله عليه و سلم
آينه گر عيب تو بنمود راست * خود شكن ! آيينهشكستن خطاست »
بعد مىفرمايد : « بَلْ انْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ » .
اينْ مطلب سوّمى است كه پيامبران فرمودند . در مرحلهى اوّل در جواب