بنابر اين منظور از رجْم ، تهمت است . در جاهاى ديگر قرآن هم اين واژه به كار رفته است و معنى سنگسار نمىدهد . براى مثال در داستان اصحاب كهف مىخوانيم : « رجْماً بالغيب » كه مراد نه رجم مادّى كه رجم معنوى است . منظور از صفت « رجيم » هم در مورد شيطان آن است كه او از رحمت الهى رانده شده است ؛ نه آنكه سنگسارش كردهاند .
به هر تقديرْ اوّلين ابزار و اهرمى كه امّتهاى پيشين براى مقابله با انبيا و اوليا و مبارزه با آنان بدان متوسّل مىشدند ، تهمت زدن بود .
در مقطعى از تاريخ كه سورهى ( يس ) به بيان آن مىپردازد ، كفّار وقت ، به رجْم و زخم زبان و تهمت و برچسبِ دروغينزدن توسّل جستند . اوّلين تهمت - / كه در همهى ادوار تاريخ هم مشابه آن را خطاب به اولياى الهى شنيدهايم - / اين بود كه شما ( پيامبران ) شوم ، بديُمن ، اخلالگر ، به هم زنندهى آرامش ، مخالف شادى و آورندهى اخبار بد هستيد .
شكنجهى بدنى ؛ دوّمين ابزار دشمن
دومين اهرمى كه كفّار بدان توسّل جستند ، اين تهديد خطاب به پيامبران بود كه :
« وَ لَيَمَسَّنَّكُمْ مِنَّا عَذابٌ اليمٌ » .
و شكنجهى دردناكى از ما به شما خواهد رسيد .
يعنى اگر دست از عقايد و افكارتان برنداريد ، شما را مورد شكنجهى جسمى قرار مىدهيم .
تفسير ديگرى كه در خصوص اين آيه وجود دارد ، اين است كه منظور از رجْم ، همان سنگساركردن است و مقصود از « عذاب اليم » شكنجهى فيزيكى ديگرى است كه در خصوص نوع آنْ مفسِّرين اختلاف كردهاند . برخى گفتهاند :