وقتى انسان از هدايت پروردگارش دور گشت در ميان انديشهاى باطل كه با آن خود را از حق به ديگر چيزها سرگرم مىكند و سعى منظّم و طرحريزى شده براى رسيدن به هدفهاى غير مشروع قرار مىگيرد ، و پروردگار سبحان ما گفته است : «
وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ
« 103 » زندگانى اين دنيا جز لهو و لعب نيست » .
امّا هدايت شدگان به سوى پروردگار خود ، عقلشان از نور شناخت پرتو مىگيرد و شيفتگيشان نسبت به حقايق فزونى مىيابد ، و كوشش پيگيرشان در راه تحقق بخشيدن به رستگارى و خشنودى انجام مىپذيرد .
با انديشيدنى ژرفتر به اين حقيقت مىرسيم كه : براستى تنها ايمان به خداست كه فكر را به هدفى و الا مىرساند كه همان شناخت هر چه بيشتر خداست ، هم چنان كه عمل انسان را داراى معنى و با هدفى مقدّس قرار مىدهد كه همانا قصد دستيابى به خشنودى خداست .
/ 535 [ 84 ] همانا خدايى كه رحمت و توانمندى و سيطرهء و تدبير او آسمانها و زمين را فرا گرفته است ، اين دو را با همان نظام نيكوى حكيمانه اداره مىكند و هيچ سستى و درنگ و خللى در كوچكترين و بزرگترين موجود يافت نمىشود .
همانا وحدت تدبير و سازماندهى دليل بر وحدت آفريننده و يكتايى حكمروا و صاحب سيطره است ، و همين حجّتى است رسا عليه كسانى كه مىپندارند زمين را خدايى و آسمان را خدايى ديگر است ، و آنچه سهم خداست از آن خدا و آنچه سهم سزار است از آن سزار است ، هرگز . . . ( چنين نيست ) ، همه چيز از آن خداست ، و بازگشت همه به سوى اوست .
«
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ
- اوست كه هم در آسمان خداست و هم در زمين خداست . » و نشانههاى خدا ما را به حكمت رسا و دانش او رهنمون مىشود .
«
وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ
- و او حكيم و بسيار داناست . »
هامش
( 103 ) - العنكبوت / 64 .