تفسير طبقهء اوّل از مفسّران نيز متّفق است . در حالى كه السّدّى و به دنبال او ديگران ، بر آن رفتهاند كه معنى اين آيه اين است كه : اگر خداى رحمان را فرزندى بود من شايستهترين مردم به پرستش آن فرزند مىبودم زيرا من نخستين پرستندگانم ، « زيرا اگر سلطان صاحب فرزندى باشد همان گونه كه بر بندهء او واجب است كه به سلطان خدمت كند بر او واجب مىآيد كه فرزند سلطان را نيز خدمت كند » . « 96 » من اين تفسير را تفسيرى خوب نمىشمارم گرچه بسيارى از متأخّران بدان تمايل دارند ، زيرا با شيوهاى كه در بينشهاى قرآن معهود ماست هماهنگى ندارد . و خدا داناست .
پرسشى باقى مىماند ؟ چگونه پيامبر در حالى كه از لحاظ زمانى از ديگر پيامبران مخلص در طاعت خدا متأخّر بود گفت : من نخستين پرستندگانم ؟
نصّهاى دينى بدين پرسش چنين پاسخ مىدهد :
در واقع پيامبر خدا ، محمد ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) نخستين كسى است كه خدا را پرستيد و او را تسبيح كرد ، و روايات مؤكّد در اين باره رسيده است ، پس روايت كردهاند :
از ابى ذرّ غفارى از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله ( در خبرى طولانى در معراج كه به اينجا مىرسد كه گويد ) : « گفتم - اى فرشتگان پروردگار من ! آيا ما را چنان كه بايد مىشناسيد ؟ گفتند : اى پيامبر خدا ! چگونه شما را نشناسيم در حالى كه شما نخستين آفريدهاى هستيد كه خدا آفريد ؟ شما را اشباحى نورانى از نور خود آفريد ، در نورى از فرازگاه عزّت و تسلّط خود ، و از فرازگاه ملك و حكمروايى خويش ، و از نور وجه گرامى خود ، و براى شما كرسيهايى در ملكوت قلمرو خويش نهاد ، و عرش او بر آب قرار داشت ، پيش از آن كه آسمان برافراشته و زمين گسترده شود ، آن گاه آسمانها و زمين را در شش روز بيافريد ، سپس عرش را به آسمان هفتمين بالا برد و بر عرش خود قرار گرفت ، و شما در برابر عرش او تسبيح و
هامش
( 96 ) - التفسير الكبير از فخر رازى ، ج 27 ، ص 330 .