كه در گمراهى آشكار هستند راه بنمايى ؟ » هرگز . . . زيرا كسى كه اندكى از راه منحرف شده اميد بازگشتن بدان مىرود ، ولى كسى كه مسافتى دور در گمراهه پيموده چنان كه گمراهى او را فرا گرفته چگونه مىتوان راهنمايى كرد ؟
چنين است كه مىسزد از كسى كه تنها دنيا دوستى دلش را فرا گرفته و كارش بدانجا رسيده كه همه چيز را با مال و جاه ، و نيروى ظاهرى مىسنجد ، نااميد شد . براستى كه او در گمراهى آشكارى است ، و آنچه او دارد تو را خوش نيايد تا بينديشى به چه وسيله آنها را به چنگ آورى و از دين و موضعگيريهاى خود عدول كنى و دست بردارى ، هرگز . . . آنچه نزد خداست بهتر و پايدارتر است .
[ 41 ] همانا سرانجام آنان عذاب در دنياست و اين قبل از آن عذاب بزرگتر است كه نزد پروردگارشان دارند . خواه اين عذاب پس از درگذشت تو صورت گيرد يا در زمان زندگى تو ، به هر صورت چنان كسانى عذاب مىشوند ، پس داراييها و فرزندان آنها تو را فريفته نسازد ، و مگر و تبليغاتشان اندوهگينت نكند ، و عليه آنها شتابكارى مخواه ، زيرا عذابى كه در انتظار آنهاست سخت است .
«
فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُمْ مُنْتَقِمُونَ
- و اگر تو را ببريم ، همانا از آنها انتقام مىگيريم . » / 480 در واقع وجود پيامبر و مؤمنان در ميان كافران عذاب آنها را براى مدّتى محدود به تأخير مىافكند ، خداى تعالى گويد : «
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ
« 39 » تا آن گاه كه تو در ميانشان هستى خدا عذابشان نكند و تا آن گاه كه از خدا آمرزش مىطلبند نيز خدا عذابشان نخواهد كرد » .
[ 42 ] خدا در زمان پيامبر و در برابر ديد او يا مبلّغان پيرو او كافران را عذاب مىكند تا نيروى خود را به ايشان بنمايد و چشم ( و دلشان ) از تأييد و پيروزى رساندن
هامش
( 39 ) - الأنفال / 33 .