را به پرتوهاى تابناكش نور افشان ساختى » . « 35 » پس طبيعت جلوهگريهايى از نامهاى خداست ، و نگريستن بدان ايشان را بدان نامها رهنمون مىشود .
دعاى امام حسين ( ع ) در روز عرفه همين روش را در انديشيدن دوستداران خدا منعكس مىكند ، آنجا كه گويد :
« بار الها ، از رفت و آمد آثار ، و جابجايى اطوار دريافتم كه خواست تو از من آن است كه در هر چيزى خود را به من بشناسانى ، تا در هيچ چيزى نسبت به تو ناشناس نباشم » . « 36 » چون نور شناخت خدا بر دل مؤمن بتابد تيرگى وجود ديگران را از آن مىزدايد ، پس هيچ چيز و هيچ كسى در چنان دلى با پروردگار شريك نمىشود .
امام حسين ( ع ) در همان دعا گويد :
« تويى كه نورها را در دلهاى دوستدارانت تاباندى تا تو را شناختند و به يكتايى پرستيدند ، و تويى كه ديگران را از دلهاى دوستانت زدودى ، چندان كه جز تو را به دوست نشمردند ، و به غير تو پناه نبردند ، تويى مونس ايشان ، آن گاه كه جهانها ايشان را به وحشت افكند ، و تويى آن كه ايشان را راهنمايى ، آن گاه كه نشانههاى راهنمايى از ديده آنان دور شده باشد ، كسى كه تو را گم كند چه بيابد و آن كه تو را بيابد چه چيزى گم كند » . « 37 » / 239 و سخنى ديگر :
مذاهب در مورد جايگاه سجده در اين آيه ، پس از اتفاق نظر در مورد واجب بودن آن و اين كه از سجدههاى عزائم است اختلاف دارند ، فقيهان شافعى و مالكى گويند : سجده هنگام اين گفتهء خداى تعالى واجب است كه گويد : «
وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ
» ، در حالى كه حنفيان و حنبليان گويند : جايگاه سجدهء واجب هنگام
هامش
( 35 ) - آغاز دعاى صباح منقول از امير مؤمنان ( ع ) در مفاتيح الجنان .
( 36 ) - مفاتيح الجنان ، ص 272 .
( 37 ) - همان مأخذ ، ص 273 .