به پروردگار خود راه مىبرند و اندكى از عظمت او را مىشناسند ، پس براى خدايى كه ستايش و بزرگوارى و كبريا و بزرگى تنها به دو اختصاص دارد به سجده بر خاك مىافتند .
«
وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ
- و از نشانههاى او شب و روز و آفتاب و ماه است . » رفت و آمد شب و روز با دقّت تدبير و حسن نظمى كه در آن است گواه بر عظمت كسى است كه اين دو را به اندازه بر سنجيده و تقدير و تدبير كرده است ، هم چنان كه گردش خورشيد در سه بعد در كمال دقت و چرخشهاى پيوستهء ماه كه در سرنوشت زمين تأثير دارد نيز گواهى ديگر بر عظمت اوست ، تمام اينها نشانهاى از نشانههاى قدرت خدايند ، پس تقديس خورشيد و ماه بدون آفريدگار آن دو از گمراهى است .
«
لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ
- به آفتاب و ماه سجده مكنيد . » اين سجده از عادتهاى دوران جاهليّت بود كه هنوز نيز در ميان برخى امّتها وجود دارد ، و شايد ناشى از نگرشى سطحى به نشانههاى آفرينش باشد كه نظر به فراسوى آنها كه حقيقتهايى پنهانى است نفوذ نمىكند .
«
وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
- به خداى يكتا كه آنها را آفريده است سجده كنيد ، اگر شما او را مىپرستيد . » / 236 پارهاى مىپنداشتند كه سجده كردن به خورشيد و ماه و بتهايى كه به عنوان مظهر ( و سمبلى ) براى آن دو يا ديگر چيزها از مظاهر نيرو و زيبايى در آفرينش مىتراشيدند ، پرستش براى خدا محسوب مىشود ، مگر نه اين همه از آفريدگان خدا و از نمودهايى توانمندى و زيبايى اويند ؟ پس پروردگار به آنان هشدار داد كه پرستش خدا جز به سجودى تنها و تنها براى او درست نيست ، و اگر خدا را مىخواهند بايد تنها او را بپرستند ، براى اين كه سجده گزارى به خورشيد و ماه و هر مظهرى از مظهرهاى توانمندى و زيبايى چشم بشر را خيره مىكند و در نتيجه به تسليم شدن او به سلطه يا ثروت و چيزهايى از اين قبيل كه آرايش زندگى دنياست