رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ ( 84 ) فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ ( 85 )
/ 139
آنان كه بر باطل بودند ، آنجا زيان ديدند
رهنمودهايى از آيات :
موضعگيرى پيامبر و پيروان رسالت نسبت به آنان كه در آيات خدا مجادله مىكنند و سياق آيههاى پيشين به بيان بسته بودن دلها و بزرگ خويشتنى سينهها و سرانجام كارشان پرداخت ، چيست ؟
همانا بر ايشان واجب است كه به انتظار وعدهء حقّ خدا صبر كنند ، خواه خداوند بخشى از جزايى را كه به دشمنان ايشان وعيد داده به ايشان بنماياند يا ايشان را پيش از آن زمان بميراند ، بواقع كار به دست اوست ، و اين سنّت پيامبران پيشين است . خواه آنان كه قرآن چيزى از آنان را براى ما به داستان گفته يا نگفته است ، و حتّى آيات و نشانههايى كه به دست ايشان تجلّى كرده ، براستى به اذن خدا بوده و بر امّتهاى آنان عذاب وارد نشده مگر پس از آن كه فرمان خدا آمده و در ميان آنها به حق اجرا شده است ، مؤمنان نجات يافتهاند و آنان كه بر باطل بودهاند زيان ديدهاند .
روند كلام آيات و نشانههاى پروردگار ما را يادآور مىشود و مىگويد كه چگونه انواع نعمتها را در چهار پايان قرار داد ، بر آنها سوار مىشويم و از آنها ( گوشت و لبنيّات ) مىخوريم و از مويها و كركهايشان استفاده مىكنيم ، و خود را با آنها زينت مىدهيم ، و حسّ تملّك دوستى و تسلّط طلبى را كه در نفس ما متمكّن