است به وسيلهء آنها سير مىكنيم ، و بارهاى خود را هم چنان كه كشتيها عمل مىكنند ، بر آنها مىنهيم . . . و بزرگترين نعمتى كه خدا به وسيلهء آنها به ما نشان مىدهد / 140 نشانههاى اوست تا به شناخت آفرينندهء قدرتمند خود نايل شويم ، پس چرا آيات پروردگارمان را تكذيب كنيم ؟
قرآن براى آن كه حجاب غرور و به خود فريفتگى را كه مانع رهيابى به وسيلهء آيات خداست بردارد ، ما را يادآور سرانجام كافران به آيات مىشود ، و به ما فرمان مىدهد كه در زمين سير كنيم تا ببينيم سرانجام كسانى كه پيش از ما بودهاند چگونه بوده است . آيا به شمار از ما بيشتر و به نيرو زورمندتر از ما نبوده و آثارى بزرگتر از ما در زمين نگذاشتهاند ؟ ولى چون ( آيات خدا را ) تكذيب كردند به بدترين وضعى نابود شدند و چيزهاى مادّى كه به دست آورده بودند ، شفيع آنها نشد و سوديشان نداد . به آنها به وسيلهء پيامبران اعلام خطر شد امّا آنها به اندك دانشى كه داشتند دلخوش و فريفته گشتند و به اعلام خطرها پاسخ ندادند ، پس آنچه آن را مسخره مىكردند آنها را در ميان گرفت .
آنها به گمراهى خود ادامه دادند تا عذاب خدا را ديدند ، و آنجا گفتند : ما به خدا به يكتايى ايمان آورديم به شريكانى غير از او كافر شديم . . . ولى آيا اين ايمانشان سودى به آنان مىرساند ؟ هرگز . . . سنّت خدا بر عدم امكان آن جارى شده ، و كافران در آنجا زيان بينند .
آيا ما از سرنوشت آنها عبرت نگيريم و به اعلام خطرهاى خدا پاسخ ندهيم و به پيامبران او گوش نسپاريم ؟ !
شرح آيات :
[ 77 ] هنگامى كه خدا خواست آسمانها و زمين را بيافريند آن دو را ناگهان نيافريد بلكه براى اين آفرينش شش روز را مقدّر كرد ، و اين چنين ، جهان ما آميخته و سرشته با زمان بود ، و سنّت خدا در ديگر امور دنيا كه اراده كرده نيز همچنين است . اگر به جدل فرض كنيم كه همه چيز بفوريّت تحقّق مىيافت چهرهء جهان ما