« الْمُؤْمِنُ إِذَا تَابَ وَ نَدِمَ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ مِنَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ أَلْفَ بَابٍ مِنَ الرَّحْمَةِ » « 1 »
وقتى مؤمن توبه كند و از كردهء خويش پشيمان شود ، خداوند هزار باب رحمت از دنيا و آخرت را به روى او مىگشايد .
مطالعهء اينگونه آيات و روايات ، كه صرفاً به چند نمونه از آن اشاره گرديد ، براى دستيابى به حالت توبه و رسيدن به اين باور كه خداوند ، آمرزنده و مهربان است ، بسيار مفيد و مؤثّر مىباشد . خداوند متعال در سورهء فرقان ، اين واقعيت مهم و سازنده را قدرى روشنتر و با تصريح بيشترى بيان مىدارد ؛ ابتدا مىفرمايد :
وَ الَّذينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً ، يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فيهِ مُهاناً « 2 »
و آنان كه معبود ديگرى با خداوند نمىخوانند ، و نفسى را كه خدا محترم و مصون داشته ، جز به حق نمىكشند ، و زنا نمىكنند ، و كسى كه چنين كند به كيفرى ( سخت ) برخورد نمايد . براى او در روز قيامت عذاب دو چندان مىشود و پيوسته در آن خوار مىماند .
آيات مربوط به توبه ، معمولًا به طور كلّى مىفرمايد كه خداوند گناهان انسان را مىبخشد و در برخى موارد نيز به بزرگ بودن يا علنى بودن گناهان اشاره
مىفرمايد ؛ امّا اين آيات ، با صراحت كامل و به صورت مصداقى ، سه گناه زشت و اساسى يعنى : شرك در پرستش خداوند ، قتل نفس محترم و زنا را به عنوان سه ناهنجارى بزرگ اخلاقى معرّفى كرده و عذاب اين گناهان را مضاعف بر مىشمرد ،
هامش
( 1 ) . مستدركالوسائل ، ج 12 ، ص 127
( 2 ) . فرقان / 69 - 68