را به توبه و بازگشت به سوى پروردگار متعال تشويق مىكند .
اگر انسان بداند كه هنگام توبه ، خداوند به او سلام مىكند و از روى رحمت خويش او را مىآمرزد ، بعيد است اقدام به توبه ننمايد :
وَ إِذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلي نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رحيم « 1 »
محبّت خداوند به بندهء توّاب ، نعمت بزرگ ديگرى است كه دانستن آن ، بندهء گنهكار را به توبه وادار مىكند :
انِّ اللهَ يُحبُّ التِّوّابينَ وَ يُحبُّ الْمُتَطَهَّرين « 2 »
اين حقيقت در روايات شريف اهل بيت ( ع ) نيز جايگاه ويژهاى دارد :
« إِذَا تَابَ الْعَبْدُ الْمُؤْمِنُ تَوْبَةً نَصُوحاً أَحَبَّهُ اللَّهُ » « 3 »
در اين زمينه ، آيات و روايات متعدّدى وجود دارد كه انسان مىتواند با مطالعه و درك مفاهيم آنها ، به حالت توبه دست يابد و منزل توبه را پشت سر گذارد . فصل مشترك آيات شريفى كه پيرامون اين موضوع نازل شده است و نيز رواياتى كه در اين زمينه وجود دارد ، اين است كه خداوند متعال ، همهء گناهان انسان را پس از
توبه ، مىآمرزد ، هرچند گناهان او بزرگ و فراوان باشد . و از بازگشت بندهء گناهكار بسيار خوشحال مىشود . در برخى موارد نيز بيان شده است كه خداوند ، درهاى رحمت خويش را به سوى بندهء توبهكننده مىگشايد :
هامش
( 1 ) . انعام / 54
( 2 ) . بقره / 222
( 3 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 436