سپس ميزان رحمت و مغفرت خداوند تبارك و تعالى را هويدا مىسازد و مىفرمايد :
إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيماً « 1 »
مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل شايسته نمايند ، پس آنهايند كه خداوند گناهانشان را تبديل به نيكىها مىكند و همواره خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است .
آمرزش گناهان ، به خصوص گناهانى كه در اين آيات ذكر شده است ، خود منّت بسيار بزرگى است كه خداوند سبحان بر سر بندگان خويش مىگذارد . ولى شدّت مهربانى و لطف آن ذات بىهمتا به اندازهاى است كه علاوه بر بخشش گناهان ، بدىها را به نيكى تبديل مىنمايد ؛ يعنى پروندهء سياه و آلودهء اعمال ، نابود مىشود و پروندهاى سفيد و نورانى كه ثواب توبه در آن مىدرخشد ، براى بنده پديد مىآيد .
آيهء بعد هم مىفرمايد : هركس توبه كند و عمل صالح انجام دهد ، به نحو شايسته و رضايت بخشى به سوى حقتعالى باز مىگردد ؛ يعنى كسىكه از گناه برگردد ، بايد به نحوى نيكو به سوى خداوند بازگردد .
وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَي اللَّهِ مَتاباً « 2 »
و هر كه توبه كند و عمل شايسته انجام دهد ، پس او به نحوى نيكو و
رضايتبخش به سوى خدا باز مىگردد .
اين آيه به ما مىفهماند كه تبديل گناه به ثواب و سيئات به حسنات ، براى كسى كه توبه كرده است ، نزد خداوند عجيب نيست . در واقع اين آيهء شريفه ، در مقام رفع استبعاد از تبديل سيئات به حسنات است و حاوى اين نكتهء مهم است كه :
هامش
( 1 ) . فرقان / 70
( 2 ) . فرقان / 71