قيامت باشد ، نيازمند شفاعت نبى مكرّم ( ص ) و اهل بيت ( ع ) است و از اينرو مغفرت پروردگار با همهء درجاتش ، به واسطهء آنان به انسانها مىرسد .
اركان شفاعت
شفاعت ، دو ركن اساسى دارد كه در صورت تحقّق آن دو ركن ، محقّق مىشود و چنانچه آن دو ركن يا يكى از آن دو محقّق نشود ، از شفاعت خبرى نيست .
1 . اذن الهى
ركن اساسى شفاعت ، اذن و اجازهء خداوند سبحان است . قرآن كريم بر اين موضوع تأكيد كرده و آن را به صراحت بيان مىفرمايد :
مَنْ ذَا الَّذى يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ « 1 »
كيست آن كه جز به خواست و فرمان او نزد وى شفاعت كند ؟
بدون اذن پروردگار و خارج از ارادهء آن ذات يكتا ، هيچ نعمت و رحمتى به كسى تعلّق نمىگيرد ؛ هيچ دعايى مستجاب نمىشود ، هيچ توبهاى پذيرفته نمىگردد و
احدى به بهشت راه نمىيابد .
بنابراين ، كسانى كه براى شفيعان روز قيامت ، ارادهاى ما فوق ارادهء الهى تصوّر مىكنند و يا قدرتى موازى قدرت خداوند براى شفيع در نظر مىگيرند ، سخت در اشتباهند ؛ زيرا شفيع ، حكومت و تشكيلاتى مستقل از خداوند متعال ندارد .
همچنين تصوّر فزونى مهربانى شفيع نسبت به خداوند ، تصوّر غلطى است ؛ زيرا بلند مرتبه ترين شفيع ، يعنى پيامبر گرامى ( ص ) ، مظهر صفات الهى است و شمّهاى از عطوفت و مهربانى پروردگار را داراست . پس اگر حق تعالى بندگان را به
هامش
( 1 ) . بقره / 255