وَ لا يشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضي « 1 »
و جز براى كسى كه [ خدا ] رضايت دهد ، شفاعت نمىكنند .
لا يمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً « 2 »
اختيار شفاعت را ندارند ، جز آن كس كه از جانب [ خداى ] رحمان پيمانى گرفته است .
در رواياتى كه شيعه و سنّى نيز نقل كردهاند ، شفاعت ، امرى قطعى بر شمرده شده است . در ادامه به يك روايت از اهل سنّت و يك روايت از شيعه اشاره مىشود :
در كتاب « صحيح بخارى » كه نزد علماى اهل سنّت ، از اعتبار ويژهاى برخوردار است ، نقل شده كه پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند :
« لِكُلّ نَبِيّ دَعْوَةٌ قَد دَعَا بِهَا فَاسْتُجيبَ فَجَعلتُ دَعوَتي شَفَاعَةً لِامَّتي يَومَ القِيَامَةِ » « 3 »
هر پيامبرى خواستهاى براى امتش دارد و من خواستهء خودم را شفاعت براى امّتم در روز قيامت ، قرار دادم .
همچنين در كتب روائى شيعه از قول ائمّهء معصومين ( ع ) نقل شده است :
« مَا أَحَدٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ إِلَّا وَ هُوَ مُحْتَاجٌ إِلَي شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ ( ص ) يَوْمَ الْقِيَامَةِ » « 4 »
هيچكس از اوّلين و آخرين نيست جز آنكه در روز قيامت به شفاعت حضرت محمد ( ص ) نيازمند است .
هامش
( 1 ) . انبياء / 28
( 2 ) . مريم / 87
( 3 ) . صحيح البخارى ، ج 7 ، ص 145
( 4 ) . تفسيرالقمى ، ج 2 ، ص 202 ؛ بحارالأنوار ، ج 8 ، ص 38