بر اين اساس ، عالمان دين و كسانى كه موجب هدايت ديگران شدهاند ، مانند شهداء نيز با درجهء نازلترى مىتوانند شفاعت كنند . به طور كلّى كسى كه در دنيا « هادى » است ، در قيامت مىتواند « شفيع » واقع شود و هر كسى در اين دنيا جنبهء هدايتش براى ديگران بيشتر باشد ، در آخرت نيز ، جنبهء شفاعتش براى ديگران بيشتر خواهد بود .
مرتبهء چهارم : خداوند متعال در روز رستاخيز به واسطهء تقرّب شفيع در نزد او ، گناهكار لايق بخشش را كه مورد شفاعت واقع شده است ، عفو مىفرمايد :
لا يمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ الّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً « 1 »
آنان مالك شفاعت نيستند ، مگر كسى كه نزد خداوند رحمان عهد و پيمانى دارد .
مرتبهء پنجم : همانطور كه قبلًا بيان شد ، پيامبر مكرّم ( ص ) و اهل بيت ( ع ) هم در امر تكوين و هم در امر تشريع ، واسطهء فيض جهان هستىاند و وساطت آن بزرگواران در دو جهان كارساز است . يعنى هر فيض و رحمتى كه در دنيا و آخرت به بندگان مىرسد ، به واسطهء آن بزرگواران مىرسد .
مغفرت و آمرزش بندگان در قيامت ، نعمت و فيضى بزرگ از جانب پروردگار
متعال است و به واسطهء رسول خدا ( ص ) و اهلبيت ( ع ) به انسانها مىرسد و اين والاترين مرتبهء شفاعت است كه از نظر عرفان اسلامى و عترت طاهره ( ع ) امرى مسلّم و قطعى است .
شفاعت به اين معنا ، تنها مربوط به گناهكاران نيست ، بلكه هر انسانى براى اينكه مورد هر درجهاى از مغفرت خداى تعالى قرار گيرد و وارد هر مرتبهاى از بهشت شود ، گرچه استحقاق آمرزش را نيز داشته باشد و گرچه خود ، از شفيعان روز
هامش
( 1 ) . مريم / 87