كدام شخص گرفتار ، درمانده و مضطر ، حاضر مىشود دو چشم خود را يا عقل خود را بدهد و همهء دنيا را بگيرد ؟ مسلّم است كه هيچ انسان عاقلى حاضر نيست چنين معاملهاى كند . خداوند در قرآن مىفرمايد :
. . . أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَة « 1 »
نعمتهاى آشكار و نهان خود را بر شما وسعت و تماميت بخشيده
آيا كسى مىتواند بپذيرد كه اعتقاد به تشيع را از او بگيرند و به جاى آن تمام دنيا را در اختيار او قرار دهند ؟ آيا هيچ شيعهاى حاضر مىشود تن به اين معاوضه بدهد ؟
آدمى با وجود اين همه نعمت كه در اختيار دارد ، باز هم ناشكر است :
قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَه « 2 »
مرگ بر اين انسان كه چقدر ناسپاس است
البته همانگونه كه خود خداوند مىفرمايد :
وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِه « 3 »
و خدا را آن چنان كه بايد به بزرگى نشناختهاند .
هر چقدر هم كه انسان تلاش كند ، نمىتواند آنگونه كه حقّ خداوند است ، او را سپاسگزارى كند . ولى يكى از بركات توبه ، يادآورى نعمتهاى بىكران الهى است .
افزون بر اين ، كسى كه نعمتهاى الهى را به ياد آورد و آن نعمتها را قدر بداند ، ديگر دنبال گناه نمىرود . در واقع ، يادآورى الطاف خداوند ، يك حالت
هامش
( 1 ) . لقمان / 20
( 2 ) . عبس / 17
( 3 ) . زمر / 67