حشر با اهلبيت ( ع ) در بهشت ، مقام والايى محسوب مىشود و كمتر كسى به آن مقام دست مىيابد . لياقت همسوئى و همسايگى با حضرت زهرا ( س ) و ائمّهء هدى ( ع ) نياز به تناسب دارد كه ساخته و پرداختهء اعمال دنيوى آدمى است .
گروهى نيز اعمال درخشانى دارند و از نعمتها و باغهاى بهشتى بهرهمندى مىگردند ، ولى به مقام عنداللّهى نمىرسند يا لياقت ورود به بهشت رضوان و حشر با اهلبيت ( ع ) را پيدا نمىكنند .
به هر تقدير ، اهل بهشت مقامات مختلف و متفاوتى دارند و قرار نيست كسى كه به واسطهء توبه ، بهشتى شده است و كسى كه عمرى تقوا پيشه كرده و در علم و عمل غوطهور بوده است ، در يك جايگاه قرار گيرند .
در واقع ، معناى آمرزش گناهكار ، نجات وى از عذاب جهنّم و ورود به بهشت است . امّا اينكه در بهشت ، چه جايگاهى و كدام درجه و مرتبه را كسب خواهد كرد ،
سخن و مطلب ديگرى است .
نكتهء مهمّ ديگرى كه در همين راستا بايد به آن توجّه شود ، اين است كه توبهء انسانها با يكديگر تفاوت دارد ؛ چنانكه برخى اوقات آدمى به وسيلهء توبه مىتواند راه صد ساله را بپيمايد ؛ زيرا در آن حالت ، همه چيز را فداى دوست كرده و از دنيا و آنچه در آن بوده ، گذشته است . نظير حرّ بن يزيد رياحى كه از جملهء افرادى بود كه توانست با توبه ، به مقامات والايى دست يابد و نام خود را در زمرهء شهداى كربلا ثبت كند . يعنى پس از توبه ، راه را پيمود و به مقصد رسيد .
7 ) تبديل سيئات به حسنات
شدّت مغفرت و رحمت پروردگار مهربان به بندگان خويش ، تا حدّى است كه علاوه بر بخشش گناهان و برخوردارى از نعمت بهشت ، اعمال زشت و