گنهكار و اثر گناه و تجسّم اعمال او ، فاصله مىاندازد .
بر اساس اين اعتقاد ، گناه و آثار آن نابود و محو نمىشود ، بلكه موجود است و هيچگاه معدوم نخواهد شد و پروردگار متعال از روى تفضّل ، گناه را مىآمرزد . يعنى تجسّم اعمال و رفتار ناپسند آدمى ، پس از توبه بايگانى مىشود و گناهكار از آن پس ، آثار گناه خود را احساس نمىكند . در روز قيامت نيز با تجسّم اعمال بد ، رسوا نمىشود و آن اعمال در پروندهء او محاسبه نمىگردد . در واقع ، طبق اين نظريه ، پروندهء اعمال بد و تجسّم آن اعمال ، پس از توبه وجود دارد ، ولى بايگانى مىشود و اثرى ندارد .
استاد بزرگوار ما حضرت امام خمينى ( قدس سره ) مىفرمودند : امر توبه بالاتر از « لعان » است . و اگر كسى از گناهان گذشتهء خود توبه كند ، پروندهء آن گناهان صرفاً
مختومه و بايگانى نمىشود ، بلكه نابود مىگردد .
آيهء شريفهء قرآن كريم نيز مؤيّد همين واقعيّت است ؛ آنجا كه مىفرمايد :
. . . يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ « 1 »
يعنى اعمال بد كسى كه توبه كرده است ، در اعمال نيكو و شايسته ، بروز و ظهور مىيابد . به عبارت روشنتر ، توبه ، علاوه بر اينكه محو كننده و نابود كنندهء آثار گناهان گذشته است ، موجب گشايش يك پروندهء درخشان و نورانى در زندگى آيندهء آدمى است . پروندهاى كه در صفحهء اول آن ، ثواب توبه ، كه بالاترين و برترين عبادات و فضائل است ، ثبت شده و در دنيا و آخرت درخشندگى دارد .
بنابراين ، توبه ، با تبديل سيئات به حسنات ، « هويّت حيوانى » و زشت را كه در اثر ارتكاب گناه براى آدمى پديد آمده است ، به « هويّت انسانى » و نيكو تبديل مىكند و در واقع شخصيّت او را تغيير مىدهد .
هامش
( 1 ) . فرقان / 70