پاسخ به يك سؤال
در مباحث گذشته ، مكرراً بيان شد كه گناه هرچه بزرگ و هرچه فراوان باشد ، اگر گناهكار توبه كند ، خداوند متعال او را مىآمرزد . سؤالى كه در اينجا مطرح مىشود اين است كه تفاوت آنكه كه يك عمر گناه كرده است و اكنون با توبه ، آمرزيده مىشود و به بهشت مىرود با كسى كه يك عمر عبادت و اطاعت كرده و او هم وارد بهشت مىشود ، چيست ؟
پاسخ كلّى اين سؤال ، اين است كه بهشت داراى مراتب و درجات گوناگون است و جايگاه اهل بهشت با توجّه به نوع عملكرد آنان در دنيا ، تعيين مىشود . به عبارت روشنتر ، همهء بهشتيان به صورت يكسان از نعم بهشتى و درجات آن برخوردار نمىشوند . گروهى در بهشت ، از چنان مقامى برخوردارند كه بهشت و نعمتهاى بهشتى براى آنان جلوهاى ندارد ، بلكه به مقام عنداللّهى دست يافتهاند و جايگاه آنان نزد خداوند متعال است :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ، ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّة « 1 »
اى جان آرام گرفته ، به سوى پروردگار خويش بازگرد در حالى كه تو از او خشنود و او از تو خشنود است .
برخى ديگر از بهشتيان به بهشت عدن و بهشت رضوان دست مىيابند . اين جايگاه رفيع با توجّه به ميزان ايمان ، تقوا و پارسايى به آنان عطا مىشود . چنان كه قرآن كريم هنگامى كه وصف نعمتهاى بهشتى را مىكند ، مىفرمايد : وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِنات « 2 » ؛ يا در جاى ديگر مىفرمايد : أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ « 3 » .
هامش
( 1 ) . فجر / 28 - 27
( 2 ) . توبه / 72
( 3 ) . آل عمران / 133