انتخاب همنشين در فرهنگ قرآن و عترت از اهميّت ويژهاى برخوردار است . آيات نورانى قرآن كريم و روايات شريف اهل بيت ( ع ) در موارد متعددى بر انتخاب همنشين و همراه صالح و شايسته و مجالست و مؤانست با اهل تقوا تأكيد كردهاند و آدمى را از همنشينى با افرادى كه با قرآن و عترت و اخلاق و فضايل انسانى سر و كار ندارند ، بر حذر داشتهاند .
از قرآن كريم اينچنين استفاده مىشود كه گروهى از انسانها در قيامت ، به اندازهاى ناراحت و پشيمان هستند كه پشت دست خود را مىگزند و حسرت مىخورند و مىگويند : اىكاش ما رفيقانى انتخاب كرده بوديم كه در مسير قرآن و عترت گام بر مىداشتند . اىكاش با جلسات مذهبى و با مسجد و علماى عامل دين انس مىگرفتيم و به مجالس گناه راه نمىيافتيم . اىكاش دوست بد و گناهكار انتخاب نمىكرديم و اىكاش با كسانىكه تابع شيطان هستند ، رفت و آمد نكرده و تابع آنان و شيطان نمىشديم :
وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلي يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبيلًا ، يا وَيْلَتى لَيْتَني لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَليلًا ، لَقَدْ أَضَلَّني عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَني وَ كانَ الشَّيْطانُ لِلْإِنْسانِ خَذُولًا « 1 »
و روزى كه ستمگر پشت دستهاى خود را به دندان مىگزد ، مىگويد : اى كاش همراه پيامبر راهى را پيش مىگرفتم ، اى واى بر من ، كاش فلانى را دوست نمىگرفتم ، حقّا كه مرا از ياد خدا پس از آنكه به من رسيده بود منحرف نمود ، و همواره شيطان نسبت به انسان خواركننده بوده و هست .
بهراستى اين آيات را نمىتوان ناديده گرفت و از صراحت قرآن كريم در
خصوص اينكه انتخاب دوست بد موجب گمراهى انسان مىشود و او را در قيامت
هامش
( 1 ) . فرقان / 29 - 27