سيرهء اهل بيت ( ع ) نيز تبعيّت نكند ، روز قيامت بايد پشت دست خود را بگزد و جزع و فزع نموده و مرتّب بگويد : اى كاش اينچنين عمل نمىكردم . ولى افسوس كه گفتن « اى كاش » ، در آن موقعيّت سودى به حال و روز وى نمىبخشد و هيچ يارى كنندهاى نخواهد داشت .
متابعت از شيطان درون « هواى نفس » و از شيطان برون « وسوسههاى ابليس و افراد ناباب » ، آدمى را اينچنين بدبخت و شقاوتمند مىكند . مخصوصاً اگر آن متابعت بهطور عادت صورت پذيرد و براى آدمى ، به شكل ملكه درآيد كه قرآن شريف آنرا « شرك عملى » مىداند ؛ چنانكه مىفرمايد :
أَ رَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواه « 1 »
آيا ديدى كسى را كه هواى نفس خويش را به عنوان خداى خود گرفته است ؟
يا در آيهى ديگرى مىفرمايد :
أَلَمْ أَعْهَدْ الَيكُمْ يا بَني ادَمَ انْ لا تَعْبُدُوا الشَّيطان « 2 »
اى فرزندان آدم آيا از شما پيمان نگرفتم كه شيطان را نپرستيد ؟
امام سجاد ( ع ) در دعايى كه به ابو حمزهء ثمالى تعليم فرمودند ، به اهميّت اين مطلب اشاره مىفرمايند و شركت در مجالس غافلين و بطّالين را موجب دورى بنده از خداوند و مانع پذيرش توبه بر مىشمرند .
در بخشى از اين دعاى شريف ، با جمل :
« اللَّهُمَّ تُبْ عَلَيَّ حَتَّي لَا أَعْصِيَك
- اى پروردگار من به من حال توبهاى عطا كن كه ديگر هرگز معصيت نكنم » ، از پروردگار خويش درخواست توبه مىكنيم . سپس خطاب به پروردگار خويش
هامش
( 1 ) . فرقان / 43
( 2 ) . يس / 60