دارد ، بى احترامى و توهين به آنان نيز تأثيرات مخرّب و فوقالعاده مضرّى براى سير و سلوك و حتّى براى حسن عاقبت خواهد داشت :
« مَنْ أَكْرَمَ فَقِيهاً مُسْلِماً لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ هُوَ عَنْهُ رَاضٍ وَ مَنْ أَهَانَ فَقِيهاً مُسْلِماً لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ » « 1 »
كسى كه فقيه مسلمانى را تكريم كند ، خداوند را در حالى در قيامت ملاقات مىكند كه از او راضى است ، و كسى كه به فقيه مسلمانى توهين كند ، خداوند را در حالى در قيامت ملاقات مىكند كه بر او غضب كرده است .
اين روايت شريف مىفرمايد : اگر كسى احترام فقيه مسلمان را نگاه بدارد و او را
تكريم كند ، در روز قيامت خداوند را در حالى كه از بندهء خود راضى است ، ملاقات مىكند . و اگر كسى به عالمى توهين كند ، پشت سر او غيبت نمايد ، به او تهمت بزند و يا حتّى در مواقعىكه لازم است ، از آن عالم دفاع نكند ، در روز قيامت خداوند را در حالى كه از اين بنده غضبناك است ملاقات مىكند . و معلوم است غضب خداوند در روز قيامت ، راهى به جز جهنّم و عذاب ، به روى انسان نمىگشايد .
اهانت بهمراجع تقليد و علماى ربّانى ، غيبت و نسبت دروغ دادن به آنان ، نه تنها آدمى را از وادى سيروسلوك خارج مىسازد ، بلكه مانع بزرگى براى حُسن عاقبت و موفّقيت در زندگى محسوب مىشود . اين حقيقت كراراً به تجربه اثبات شده است .
مرحوم آيتالله العظمى وحيد بهبهانى ( رحمة الله ) « 2 » - كه عمر خويش را در حوزههاى
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 2 ، ص 44
( 2 ) . آيت الله العظمى وحيد بهبهانى ( رحمةالله ) از علماى بزرگ دوره صفويه ( 1117 - 1205 ه . ق ) است كه در ترويج علم اصول در مقابل اخبارىگرى ، بسيار كوشا بوده و شاگردان نامدارى در اين راستا تربيت كرده است .