در تفسير قمى نيز ضمن حديثى از امام باقر ( ع ) آمده است كه :
« ما احَدٍ مِنَ الْاوَّلينَ وَ الْاخِرينَ الّا وَ هُوَ مُحْتاج الى شَفاعَةِ مُحَمَّد صَلَّى اللهَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَوم الْقِيامَة ؛ « 1 »
هيچ يك از گذشتگان و آيندگان از شفاعت محمد - صلى الله عليه و آله - در روز قيامت بى نياز نخواهد بود . »
كه نظير اين دو روايت نيز فراوان است .
ج ) ضرورت شفاعت :
شفاعت در روز قيامت از ضروريات است ، و شفاعت شامل كسى كه واجد شرايط آن باشد مىشود . منظور از چنين كسى آن است كه شفاعت برايش معنا داشته باشد ، لذا كسى هم چون پيامبر خدا ( ص ) برگناهان شفاعت مىكند و شفاعتش پذيرفته مىشود ؛ لذا در روايات آمده است كه آن حضرت فرمودند :
« انَّما شَفاعَتى لِاهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى فَأمَّا الُمحْسِنُونَ فَما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبيل ؛ « 2 »
شفاعت من مختص كسانى از امت من است كه مرتكب گناه كبيره شده باشند ، زيرا براى نيكوكاران امتم نيازى به شفاعت نيست . »
آن حضرت براى گناه كار دعا مىكند و خداوند از گناه او در مىگذرد ، زيرا در آخرت هم امام امت خواهند بود همانطور كه در دنيا اين چنين بودند .
هامش
( 1 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 202 .
( 2 ) . وسايل الشيعه ، ج 15 ، ص 335 ، ( باب 47 من ابواب صحة التوبه من الكبائر ) ، ح 20675 .