در تفسير عيّاشى ذيل آيه ؛
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ عَسَى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَاماً مَحْمُوداً
« 1 » روايتى آمده است به اين مضمون :
« انَّ رَسُولَ اللهِ ( ص ) يَوْمَ الْقِيامَةَ يَخِرُّ ساجِدا فَيُقالَ لَهُ سَلْ تُعْطَ وَ اشْفَعْ تُشْفَعْ فَيَشْفَعُ حَتّى مَنْ قَدْ احْرَقَ بِالنّارِ فَما مِنَ النّاسِ يَوْمَ الْقِيامَةَ اوْجَهُ مِنْ مُحَمَّدٍ ( ص ) ؛ « 2 »
رسول خدا در روز قيامت به سجده مىافتد ، به او گفته مىشود بخواه تا داده شوى و شفاعت كن تا شفاعتت پذيرفته شود . آن گاه حضرت ، حتّى براى كسى كه در آتش سوخته باشد شفاعت مىكند . لذا در روز قيامت از محمد ( ص ) كسى با آبروتر ، نخواهد بود . »
در تفسير قمى ذيل كلام الهى :
وَ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَا ذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ
« 3 » از امام صادق ( ع ) آمده است كه :
« لايَشْفَعُ احَدٌ مِن انبياء الله و رُسُلهِ يَوم القيامة حتى يأْذَنَ اللهُ لَهُ الّا رَسُولُ اللهَ ( ص ) فَانَّ اللهَ اذِنَ لَهُ فِى الشَّفاعة مِن قبل يوم القيامة ، و الشّفاعة له و لِلْائِمَّة مِنْ وُلْدِهِ ، ثُمَّ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ لِلْأَ نْبِياء ( ع ) ؛ « 4 »
هيچ يك از انبيا و پيامبران خداوند تا اجازه شفاعت داده نشوند شفاعت نخواهند كرد مگر رسول خدا كه خداوند پيش از روز قيامت به او اجازه شفاعت داده است و شفاعت مختصّ او و فرزندان به امامت رسيده آن حضرت است و پس از آن ، مختص انبياست . »
2 . منظور از شفاعت آن است كه شفيع از خداوند تعالى بخواهد كه از گناهان شخص گناهكار درگذرد و دعاى او مستجاب شده و خداوند او را بيامرزد و وارد بهشتش كند .
و اين همان احتمالى است كه استاد بزرگوار ما رهبر عظيم الشأن انقلاب در كتاب كشفالاسرار خود بيان كردهاند . البته در بعضىاز روايات هم دلالتى براين مطلب هست .
هامش
( 1 ) . اسراء ، آيه 79 .
( 2 ) . ر . ك : تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 315 .
( 3 ) . سبأ ، آيه 23 .
( 4 ) . تفسير قمى ، ج 2 ، ص 201 .